Paul Brannigan: Dave Grohl. Oto moje (po)wołanie

Chyba nie ma wśród sympatyków muzyki rockowej osoby nie znającej Dave’a Grohla. Od prawie trzydziestu lat jest on synonimem rockowego mainstreamu. Najpierw dołączył do Nirvany, potem nagrał solową płytę, z której wykluł się Foo Fighters, czyli jeden z najpopularniejszych zespołów ostatniej dekady.
To jednak wiedzą wszyscy. Książka Paula Brannigana jest godna uwagi, bo opowiada o życiu Grohla zanim jeszcze wybił wiekopomne „tata-ta-tatam”. Mamy więc dorastanie w stanie Virginia, problemach w domu i poszukiwaniu ukojenia na scenie hardcore. Następnie epizody w różnych pomniejszych ekipach i załapanie się do pierwszego dużego składu, czyli Scream. Dalej dziadowanie w undergroundzie, pierwsze trasy po USA i Europie. Na ten wczesny etap muzycznej działalności lidera Foo Fighters autor poświęca prawie połowę swojego dzieła, dodatkowo wyraźnie zarysowując tło społeczno-kulturalne, ze szczególnym uwzględnieniem sceny hc. Dla mnie to spory atut, bo moja wiedza na ten temat jest raczej ogólnikowa, a tutaj mamy fajnie opisaną genezę powstania nurtu i wymienione najważniejsze zespoły. Okres gry w Nirvanie i potem w Foo Fighters też jest rzetelnie udokumentowany, jednak większość tych informacji zdobyłem już wcześniej, m.in. z bardzo dobrego dokumentu „Back and Forth”, który polecam.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to chyba tylko niezbyt porywający styl autora. Oto moje (po)wołanie czyta się. I tyle. A przecież Grohl jest postacią niezwykle barwną i historie jego życia powinno się wciągać na raz.
Jednak ze względu na bogatą treść mogę przymknąć oko na formę i spokojnie (Po)wołanie polecić wszystkim fanom sympatycznego Dave’a, a także osobom zainteresowanym hard core’em ze Wschodniego Wybrzeża USA. Solidna pozycja.

ps. Uwaga dodatkowa. Wydawnictwo SQN jest super. Wydaje w fajnej formie liczne biografie znanych artystów i sportowców, więc wielce propsuję. Ale po kiego chuja dali na górę okładki recenzowanej tu książki tak nieśmieszną grę słów? „Życie na rock ‚n’ Grohlowo”? Naprawdę? Ani to fajne, ani bystre i tylko powołuje niesmak.