Poison Ruïn: Härvest

Mam coś takiego, że nawet jak mi się jakiś gatunek nie podoba, to co jakiś czas wracam i sprawdzam, czy mi się nie odmieniło. W niektórych przypadkach, takich jak death metal czy doom, odpowiedź jest pozytywna, w przypadku innych, jak np. reggae czy symfoniczne cokolwiek, nie. Punk zdecydowanie znajduje się w tym drugim worku. Kocham the Offspring, ale cała reszta jest dla mnie nudna nie do przejścia.

No ale pojawia się taka płyta jak Harvest, wszyscy się obsrywają, że oldschool (w muzyce i produkcji), że średniowiecze (w tekstach) i wszystko super, więc myślę sobie: to jest to! Czas otworzyć jabola, oszczać spodnie i postawić resztkę włosów na cukier. Teraz już tylko klikam play i lecimy. Pierwsze co rzuca się w uszy to kapitalne brzmienie. Brudne, surowe, pełne energii. Teksty całkiem niegłupie i ciekawe. Ale piosenki nudne w chuj. Brakuje zapadająych w pamięć melodii i riffów, a na poziomie kompozycji umiejętnego budowania napięcia. Słucham kolejny raz, a w głowie zostaje mi tylko całkiem niezły numer tytułowy. Reszta jednym uchem wpada, drugim wypada.

Cóż, czas punka może jeszcze nadejdzie w moim życiu, ale z pewnością nie za sprawą tej płyty.