Kerry King
To był koncert co do którego miałem największe obawy. Czy przypadkiem nie zobaczymy na scenie zmęczonych i zblazowanych starców? Przecież każdy z muzyków wygrał wszystko co było do wygrania w tej metalowej grze. Na szczęście pierwszy numer, który przy okazji otwiera też solowy debiut Kinga, “Where I Reign”, przegonił lęki gdzie pieprz rośnie. Panowie mimo metryk napierdalali aż miło. Tak jak na płycie, prym wiódł wokalista Mark Osegueda, który ma w głosie sporo Arayi, ale też pasję, której Tom nie pokazywał od dobrych paru lat. Reszta zespołu dzielnie mu sekundowała.
Playlista również przypadła mi do gustu. Prawie wszystkie piosenki z From Hell I Rise, plus trzy klasyczki Zabójcy: “Raining Blood”, “Black Magick” i mój ukochany “Disciple”.
Wisienką na torcie była oprawa wizualna z płomieniami strzelającymi ze sceny.
Jedynym minusem było po raz kolejny nagłośnienie głównej sceny. Nie do takiego stopnia jak na Paradise Lost, ale niektóre dźwięki ucinało od czasu do czasu.
Podsumowując, jeśli Kingowi zdarzy się zagrać w jakimś klubie w Krakowie, postaram się tam być, bo zarówno on, jak i jego kompani nie tylko wiedzą jak, ale i potrafią dostarczyć dobry show.
Dark Funeral
Zaczęło się od hasła „God is not here today” puszczonego z taśmy i niestety okazały się to słowa prorocze dla tego występu. Ani boga, ani szatana, ani żadnej innej siły wyższej nie stwierdzono w okolicach Park Stage. Był za to kiczowaty black metal zarobkowy, odegrany bez żadnego uczucia, za to w przegiętych kostiumach godnych Lordi. Najgorzej wypadł wokalista cosplayujący Nosferatu- nomen omen kompletnie bez życia.
High Vis
Weźmy Kvelertaka, rozłóżmy na części pierwsze i zamiast black metalu wstawmy Oasis. Tak więc zupełnie nie ekstremalne, ale wpadające w ucho granie. Gwiazdą koncertu był wokalista o aparycji stadionowego chuligana, z energią małego reaktora jądrowego. Śpiewał, gadał, latał po scenie i rzucał się w publiczność. Sama muzyka była naprawdę dobra, ale ten typ wznosi zespół na poziom dostępny nielicznym.
Satyricon
Idealne zakończenie festiwalu (dla mnie, bo wyszedłem po tym). Wszystko się zgadzało: piosenki, wykonanie i energia muzyków na scenie, na czele z Frankiem Bello na wypożyczeniu z Anthrax. Satyr w legginsach i kozaczkach to black metalowy Dickinson. Niesamowita charyzma i dobra forma wokalna. Frost to z kolei maszyna nakurwiająca bezlitośnie w gary.
Na program wieczoru składały się numery z prawie całej kariery zespołu, ze szczególnym uwzględnieniem Now, Diabolical.
Do tej pory jakoś tam kojarzyłem muzykę Norwegów. Po tym koncercie zostałem fanem.
Tym razem bez większych wtop, Mystic pozostaje świetną imprezą metalową, na którą bilety można kupować w ciemno. W tym roku bardzo dobrą zmianą było dodanie drugieh strefy gastronomicznej. Reszta bez mian, na najwyższym poziomie.
Twoja Stara Gra Metal 
Naprawdę dobrze napisane. Wielu osobom wydaje się, że mają odpowiednią wiedzę na poruszany przez siebie temat, ale często tak nie jest. Stąd też moje zaskoczenie. Chcę podziękować za Twój trud. Koniecznie będę polecał to miejsce i regularnie wpadał, by poczytać nowe posty.
PolubieniePolubienie