Krótka piłka 2022 cz. 5

Piłka meczowa:

MAG: Mag II – Pod krwawym księżycem

Mag zatraca się w swoich plugawych zaklęciach, waży mikstury i gra w tryktraka. A słuchacz, ewidentnie pod wpływem uroku, nie może się oderwać od jego poczynań.

Behemoth: Opvs Contra Natvram

Najbezpieczniejsza płyta Pomorskiej Bestii, obliczona na ugłaskanie zarówno fanów Evangelion i późniejszych, bardziej przebojowych płyt. Zespół wycofał się z odważnych eksperymentów z ILAYD, stawiając na zwartą, monotonną wręcz muzykę, okraszoną zbyt czystą jak dla mnie produkcją. Efekt jest mocno nijaki i nie zachęca do wracania do tego materiału.

Decapitated: Cancer Culture

Zespół Ściętej Głowy porzuca przyjemne, zielone pola groove metalu, na rzecz zimnych stepów odwiedzanych przy okazji Carnival is Forever. Tym samym muzyka na CC buja znacznie słabiej, za to jest bardziej techniczna i skomplikowana. A jak z przyjemnością słuchania? Jest jej trochę, ale takich naprawdę dobrych numerów doliczyłem się tutaj dwóch: „Just a Cigarette” i „Iconoclast”, ten drugi z gościnnym udziałem Robba Flynna z Machine Head. Reszta ma riffy, często zajebiste, ale niewiele więcej.

Dream Widow: Dream Widow

Druga metalowa płyta Dave’a Grohla, tym razem bez gości, ale niestety też bez dobrych numerów. 

Florence + The Machine: Dance Fever

Florentyna z raz obranej drogi nie zawraca ani w tył, ani nawet nie zbacza na boki- od pierwszej nutki wiadomo, że ten elegancki pop został nagrany przez ognistowłosą wokalistkę. I nie sposób mieć jej to za złe, bo przynajmniej połowa numerów tutaj to murowane hity. Nie wiem czy do tańczenia, ale do nucenia na 100%.

Greg Puciato: Mirrorcell

Grzegorz Puciatowski wielkim wokalistą bez wątpienia jest, ale bez swoich kolegów z szajki Dillingera nie za bardzo potrafi dostarczyć dobry materiał. Jego najnowsza płyta to taki alternatywny metal ni w pipę, ni w oko- ani przebojowy, ani ciekawy. Przede wszystkimi mało co z tej muzyki zostaje ze słuchaczem. Jedyną perełką jest świetny singiel “Lowered”, gdzie Puciatowskiego wspiera rudowłosa członkini Code Orange, Reba Meyers. Reszta skrajnie przeciętna.

In Twilight’s Embrace: Lifeblood

Zwrot “samo gęste” jest jednoznacznie pozytywne. W przypadku nowej płyty ITE niestety jest aż nazbyt gęsto. Ilość motywów i motywików jest przytłaczająca i odbiera przyjemność ze słuchania.

Negative Plane: The Pact 

Progresywny black metal. Brzmi jakby współczesne Iron Maiden próbowało nagrać płytę BM. Niesamowicie pretensjonalny, rozciągnięty i ogólnie chujowy album.

Russian Circles: Gnosis

Takie sobie instrumentalne granko. Główna baza to sludge’owy ciężar z rozmaitymi dodatkami. Jako muzyka tła nie drażni, ale nie puściłbym sobie tego z własnej woli.

Satyricon: Satyricon & Munch

Prawie godzinny soundtrack do wystawy prac Edvarda Muncha. Black metalu są tu ilości śladowe, głównie panuje ambient, tworzący niepokojącą atmosferę. Może ta muzyka działa lepiej w połączeniu z obrazami, ale na własną rękę niezbyt się broni- kolejne części  nagrań średnio współgrają ze sobą i słuchanie nie przynosi przyjemności. Może gdyby puścić w tle przy lekturze jakiegoś horroru?

Strigoi: Viscera

Greg Mackintosh z Paradise Lost wraca z drugą płytą swojego death-doomowego wcielenia. I tak jak poprzednio, większość tych piosenek jest na jedno kopyto i trudno je odróżnić od siebie, ale każda z nich tak cudnie tłamsi swym ciężarem i ohydnie brudnym brzmieniem, że nie mogę tej płyty nie polecić.

Witchfinder: Endless Garden

17 minut wyjątkowo chwytliwego stoner-doomu. Buja wyśmienicie, a melodia w refrenie pierwszego z zawartych tu dwóch numerów, “The Maze” wgryza się w mózg niczym czerw.