W latach dziewięćdziesiątych popularny suchar głosił: “nawet papier toaletowy wie, że aby żyć, trzeba się rozwijać”. Inną perspektywę oferuje cytat z piłkarza Tomasza Frankowskiego: “lepiej mądrze stać niż głupio biegać”. Do nowej płyty Wija bardziej pasuje to drugie stwierdzenie, bo ich ostatnie próby ewolucji nie porywają. EPkę Bluzg potraktowałem jako eksperyment, po którym ekipa Tui Szmaragd wróci na swoje właściwe, tradycyjnie metalowe tory znane z Dziwidła, Przeklętych wód, czy Przestworu.
Zaskakująco warszawski tercet najpierw zmutował w kwartet poprzez dodanie basisty, a następnie stworzył Protisty, na których wybrał trzecią drogę rozwoju. Trzecią, bo ani nie powrócił do oldschoolu z dwóch pierwszych płyt, ani nie kontynuował ścieżki ekstremalnej ze wspomnianego Bluzgu. Zamiast tego na najnowszej płycie możemy usłyszeć jakiś taki mocno najntisowo-dwutysięczny metal alternatywny, z silnym naciskiem na groove. I jako osoba wielce nostalgiczna nie miałbym nic przeciwko. Kocham Panterę, nu metal i różne sytuacje typu Helmet. Ale słuchając Protist odnoszę wrażenie, że nikt z zespołu nie czuje takiej muzyki. Kompozycje są nudne i bez polotu. Płyta właśnie leci w tle, dochodzę do połowy i mam dość. W trakcie numeru, nomen omen, “Niewybuch”. Brakuje tu świetnych melodii i tego specyficznego, trochę mrocznego, trochę wyuzdanego, a trochę szalonego nastroju z najlepszych wydawnictw. Oraz pięknych tekstów w stylu “Perwersją maszyn jest nie działać” tudzież “Tylko białucha łka”. Czyli tego, co czyniło Wij Wijem. Ja rozumiem koncept rozwoju artystycznego, ale nie może się on odbywać kosztem jakości muzyki, tak jak tutaj.
Usilnie starając się znaleźć jakiekolwiek plusy, muszę przyznać, że sporo riffów mocno kopie dupę, np. początkowy w „Duchu”, czy mocno Dimebagowy, wieńczący „Niewybuch”. No i “Sznur” jako numer jest ok. I to by było tyle.
Bardzo słaba płyta. Dawno nie czułem takiego zawodu.
Ps. Sytuacje jedynie pogarszają cringe’owe teledyski, po taniości szczujące Tują.
Ps.2. Moje uwielbienie dla Tui pozostaje bez zmian, na najwyższym poziomie.
Skomentuj