Złe Psy: Duma

Złe Psy to dziecko Andrzeja Nowaka, weterana polskiego rocka i metalu, założyciela legendarnego TSA. Jeśli chodzi o tzw. papiery na granie, to Nowak mógłby nimi obdzielić kilkudziesięciu innych muzyków- w kraju grał chyba ze wszystkimi znanymi i lubianymi, a do tego należy dodać parę fuszek za granicą. Jak mu wyszła nowa płyta i czy może być z niej… dumny?
Zacznę od tego co mi się podoba: rzetelne wykonanie w warstwie instrumentalnej.
Koniec.
Cała reszta jest do dupy. Produkcja, czyściutka jak tyłeczek elfiej panny, pasuje do radio-rocka, a nie kapeli motocyklistów, za jaką starają się uchodzić Złe Psy. Z drugiej strony, może to celowy zabieg, bo jeśli chodzi o kompozycje i aranżacje, to mamy tu przekrój polskiego tato-rocka z fal radiowych właśnie. Trochę bujania a’la T.Love, dęciaki w klimacie Kultu, dżemowy blues-rock itd. Jest to słabe.
Ale nawet nie zbliża się do totalnego dna warstwy tekstowej. Pół biedy kiedy podmiot liryczny opowiada uniwersalne mądrości (mimo, że czyni to w dość toporny sposób) w stylu:: “prawda zawsze zwycięży, nie bój się” albo “Wstrzymaj konia, dokąd pędzisz? Stań, wyluzuj i odpocznij”. Ktoś może spytać: “Skoro to jest pół biedy, to co jest całą?”. Spieszę z odpowiedzią- biedą totalną są piosenki z grupy patriotycznych, wyrażających miłość do ojczyzny słowami ucznia szkoły podstawowej. Same tytuły zwiastują poziom, przy którym Sabaton to arcymistrzowie subtelności i ostrego pióra: “Urodziłem się w Polsce” (“Ale jeszcze my żyjemy, Wszystkim w koło pokażemy, Jak wojować, jak wygrywać, Sprawiedliwie i gorliwie”),“Polak (Potęga istnienia)” (z wierszem “Polak mały” w refrenie, skandowanym przez, rzecz jasna, chór dziecięcy), czy największy cios pt. “Dumny z pochodzenia” (z samplami z JP2).
Te masy prostackiego patosu może nadadzą się jako soundtrack dla imprez ONR, ale dla osób, które przeczytały w życiu coś więcej niż elementarz i Krzyżaków będą ciężkie do zniesienia. A że jak już wspomniałem muzycznie też się Duma nie broni, spuśćmy na nią zasłonę milczenia.