Piłka meczowa: Idles: Joy as an Act or Resistance Dość różnorodna muzyka, trochę (post-)punka, trochę jakichś garażowych brzmień, ale ducha ma jednoznacznie punkowo-buntowniczego. Przede wszystkim jednak ma w sobie tyle zadziornej, a przy tym w jakiś sposób czarującej energii, że aż chce się samemu obalać patriarchat i tłuc bogaczy. Poza tym polecam obczaić teksty i interpretacje... Czytaj dalej →
Przedostania porcja krótkich recenzji płyt z 2018.
Rzadko kiedy muzyka wzbudza we mnie smutek. W przypadku Shadow Work już sama myśl o warunkach powstawania płyty może przyprawić o depresję. Oto legendarny Warrel Dane, jeden z najwybitniejszych wokalistów metalowych przełomu wieków ląduje w Brazylii. Mimo imponującej, 30-letniej kariery dopiero tam znajduje muzyków chętnych do współtworzenia nowej muzyki. Nawiasem mówiąc są to ci sami... Czytaj dalej →
Chodźcie, poczytajcie jak się powinno kończyć karierę (tak, wiem o Gliwicach, ale wypieram ze świadomości- to był ostatni koncert Slayer).
Piłka meczowa: All Them Witches: ATW Na początku grali stonera bliskiego Kyuss, następnie w drodze ewolucji doszli do ciężkiego, mrocznego bluesa, który swym wisielczym klimatem i cudnymi melodiami przypomina jedno-płytowe dziecko m.in. Layne’a Staleya, Mad Season. I podobnie jak wspomniane wydawnictwo muzyków z Seattle, ATW robi mi niesamowicie dobrze. Co prawda z początku wydawały mi... Czytaj dalej →
Mimo, że cenię sobie stoner metal i podobne brzmienia, z powodu odległości dzielącej mojej poprzednie miejsca zamieszkania nie dane mi było uczestniczyć w poprzednich odsłonach festiwalu Soulstone Gathering. Ale teraz, skoro wszystko jest na miejscu, nawet choroba nie zatrzymała mnie przed obecnością w klubie Zet Pe Te.
Jeśli nie lubicie doom metalu, to możecie nie czytać tej recenzji... Ale i tak obadajcie tę płytę, bo jest tak dobra, że podchodzi nawet takim antyfanom gatunku jak ja.
Po pięciu latach przerwy Alicja powraca z zestawem nowych piosenek. Czy warto było czekać?
Recenzja biografii pewnego perkusisty z różnych zespołów hardcore'owych, niejakiego Davida Grohla. Coś tam potem jeszcze stukał w jakimś takim małym zespole... Mandala? Karma? Nie pamiętam. Nie wychodziło mu chyba najlepiej, bo przerzucił się na gitarę i coś tam ciągle hałasuje. Może kiedyś sprawdzę. Ale książka spoko.
W tym odcinku jak zwykle znajdzie się sporo narzekania i szargania śiętości, ale dla odmiany też trochę kołczingu i radości. Zaintrygowani? Zapraszam do lektury!
Witryna internetowa zasilana przez WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.
Twoja Stara Gra Metal 